Blog

Een paddock is nog geen paddock paradise

Wie aan wilde paarden denkt, denkt aan een kudde paarden die met wapperende manen galopperen over de eindeloze vlaktes in enorme uitgestrekte natuurgebieden. De werkelijkheid blijkt anders te zijn: Paarden blijken steeds dezelfde paden af te leggen van voorziening naar voorziening en keren steeds weer terug naar vaste punten.

De realiteit is een stuk minder romantisch dan onze fantasie. In het wild is het leven toch saaier en routinematiger dan we altijd dachten. Juist deze nieuwe inzichten over in het wild levende paarden, waren de basis van het paddock paradise principe.

Je paard buiten zetten is een hele stap en is beter dan op stal staan, maar is nog niet het ideale eindpunt. Een paddock is nog geen paddock paradise. Een paard in een weiland of een gewone rechthoekige paddock zal uit zichzelf niet extra gaan bewegen als het voedsel onder hand- of eigenlijk neusbereik is. In een weiland is de uitdaging nul, je doet je hoofd naar beneden en gaat eten. In een paddock met een slowfeeder kun je de hele dag bij de slowfeeder staan en jezelf vol eten zonder ver te hoeven lopen, de drinkbak is immers ook dichtbij.

Kort samengevat zegt Jaime Jackson dat paarden meer gestimuleerd worden om te gaan bewegen als je een pad maakt op je terrein en daarbij plaats je de voorzieningen ver uit elkaar. Een drinkplek, een plek om te rollen, een plek om te slapen, een plek om te schuilen, een liksteen en slowfeeders. (Al kan het handig zijn om de schuilstal en liksteen te combineren om te voorkomen dat je liksteen wegregent.) Je verbindt de voorzieningen door middel van een pad en de paarden worden al veel meer uitgedaagd om te gaan bewegen. Beweging is noodzakelijk voor een goede doorbloeding, alleen als een paard beweegt werkt het hoefmechanisme; de hoef is een soort pompje dat in en uitzet als een paard loopt.

Ook al is er weinig oppervlak; er is altijd een manier om een uitdaging te verzinnen voor je paard. We zijn al veel creatieve oplossingen tegengekomen; een pad (‘track’) rondom de rijbak bijvoorbeeld kan al een verrijking zijn. Bij een bak van 20 x 40, heb je dan toch al snel 120 meter extra aan looppad voor je paarden!

Van 1982 tot 1986 heeft Jaime Jackson bestudeerd hoe paarden in het wild leven. De paarden in de V.S. zijn geen echte wilde paarden, want van oorsprong komen paarden helemaal niet voor op het continent Amerika. Het zijn onze eigen huis, tuin en keuken paarden die her-verwilderd zijn en prima gedijen in hun nieuwe omgeving. Omdat hij van oorsprong hoefsmid was, keek hij in eerste instantie naar hun hoeven. Hij ontdekte dat veel voorkomende hoefproblemen waar hij als smid mee te maken had, niet voorkwamen bij deze kuddes. Ook niet bij de hoeven van paarden die gestorven waren in het wild. Van evolutie en natuurlijke selectie kan nog amper sprake zijn, aangezien paarden pas 500 jaar voorkomen in Amerika. Dat is op evolutionaire schaal te kort om tot serieuze aanpassingen te komen. De paarden daar zijn nog steeds direct verwant aan onze paarden in alle opzichten. Zijn bevindingen heeft hij opgetekend in ‘Horse Owners Guide to Natural Hoofcare’ 1998, omdat collega’s weigerden te luisteren, heeft hij de briljante ingeving gehad om de paardeneigenaar zelf aan te spreken. De verandering komt dit keer van onderaf in plaats van bovenaf via de ‘deskundige’.*

Paarden in een paddock paradise plaatsen zorgt er voor dat ze gestimuleerd worden om hun natuurlijke gedrag te tonen, meer dan in een vierkant met zand. Van haaien is bekend dat ze sloom en ongezond worden als je ze in een aquarium stopt, er is geen enkele reden of uitdaging om actief te gaan zwemmen. Als er stromend water door de bak gepompt wordt, gaan ze actief aan de gang en moeten ze zwemmen en worden ze gezonder. De track is vergelijkbaar met stromend water voor de haai.

Jaime Jackson opent zijn boek ‘paddock paradise’ terecht met:

“To all horses everywhere who suffer the injustices of unnatural confinement”

“Opgedragen aan alle paarden ter wereld die lijden onder het onrecht van onnatuurlijke opsluiting”

Meer Nederlandstalige info: www.paddockparadijs.nl

Met dank aan M. Brian voor de bijpassende tekening: www.paardentekenaar.nl

*Zijn oplossing inspireerde mij ook om deze website voor en door paardeneigenaren op te zetten, in plaats van de deskundigen proberen ‘om’ te krijgen; in het verleden behaalde teleurstellingen (door Jaime Jackson) gaven al garantie voor de toekomst wat dat betreft. Als de ‘deskundigen’ zich al hebben gelieerd aan een keurmerk waarbij een half uur loslopen genoeg is, valt daar weinig eer te behalen.

“Maar overdag gaan de paarden naar buiten……”

Na het lanceren van de website hebben we toch een aantal mailtjes gehad van pensions met stallen die toch ook heel erg graag op de kaart wilden, want ‘overdag gaan de paarden naar buiten’. Helaas betekent ‘overdag naar buiten in de winter’ dat paarden van vanaf vijf uur ’s middags tot negen uur ’s ochtends binnen staan en dus 16 uur lang onafgebroken in hun box van 3 bij 3 staan.

Een ander aspect bij veel stallen waarbij de paarden ‘overdag naar buiten gaan’, is dat ze meestal in individuele paddocks staan. Zo’n postzegel paddock is meestal ook niet zo groot als een rijbak en als ze geluk hebben staat er een slowfeeder in. Postzegelpaddocks zonder ruwvoer, zijn eigenlijk een box zonder dak en zonder eten, geen wonder dat het paard graag naar binnen wil! Ze kunnen hun kont er amper keren, laat staan dat ze er even een sprintje kunnen trekken.

Ruwvoer in een postzegelpaddock is wel een verbetering, maar de paarden kunnen niet spelen met elkaar. Paarden moeten niet alleen elkaar kunnen zien, maar ook aanraken en kunnen spelen. ‘Overdag naar buiten’ en dus ’s nachts in boxen, voldoet helaas niet aan de natuurlijk behoeften van een paard. Een paard is ondanks het fokken van bepaalde rassen, nog steeds een steppedier dat het hele etmaal loopt en eet.

De kaart van ‘hetnieuwepaardenhouden’ is echt gericht op pensionplekken en maneges waar de paarden altijd buiten staan, in een groep en met voldoende ruwvoer. Overdag naar buiten in paddocks deden we jaren geleden ook al, het kan anders, het moet anders! Een paard is geen fiets die je ’s nachts in de schuur zet en overdag in het fietsenrek….

 

Limbodansen onder de lat van keurmerk paarden welzijn

We zijn net op tijd gestart met ons initiatief www.hetnieuwepaardenhouden.nl Vandaag viel ‘de hippische ondernemer’ op de mat. Daarin is de ene lofzang na de andere te lezen op het keurmerk paarden welzijn, waarbij één van de eisen is dat paarden een half uurtje per dag mogen loslopen en paarden zes uur zonder ruwvoer mogen staan (2 uur is het absolute maximum m.b.t. gezondheid). Wat natuurlijk één grote farce is. Elke pensionstal en elke manege kan op die manier aan de normen voldoen, want bij het uitmesten van de boxen worden de paarden meestal toch even in een paddock gezet.

Alle bobo’s hebben hun eigen column in het blad, de hoofdredacteur, de voorzitter van de sectorraad paarden, directeur van de FNRS en allemaal vertellen ze wat voor een enorme sprong voorwaarts dit keurmerk is. De lat ligt zo hoog dat je alleen maar hoeft te limbodansen om eronder door te komen.

Verder wordt er in het blad een samenvatting gegeven van de vergadering van de Kamercommissie die volledig in hun eigen voordeel wordt uitgelegd en het rapport van Dier en Recht wordt als onwaar weggezet. De minister laat het reguleren weer aan de sector zelf over, hoera. Maar wat al deze instanties niet doorhebben is dat de rest van de wereld ondertussen wél veranderd is: Paardeneigenaren verdiepen zich in welzijn voor paarden, doen kennis op en leren bij en zien ook dat het ophokken van paarden in kooien z’n langste tijd gehad heeft. De belangrijke instanties in de sector draaien nog steeds op hun stoommachine en hebben niet door dat er allang wind- en zonne-energie zijn. Ga vooral zo door, hou vast aan de tradities, probeer het publiek nóg een keer uit te leggen waarom het zo goed is wat we al honderd jaar doen en laat je ondertussen gewoon links en rechts inhalen door mensen die wel innoveren en wel vernieuwen.

Er is toch geen ondernemer meer die zich wil laten associëren met een half uurtje loslopen en daar ook nog eens 200 – 700 euro jaarlijks voor moeten neerleggen, voor een bordje op de muur waarbij iedereen nu denkt: “Oja dat betekent dat paarden een half uurtje los mogen lopen en zes uur zonder ruwvoer mogen staan (dan hebben ze allang een maagzweer, 2 uur is het absolute maximum!) en waarbij de ondernemer jaarlijks wordt uitgekleed voor een paar honderd euro.” Het is tijd voor verandering, het kan wél; paarden buiten huisvesten op veengrond. Het kan wél; paarden buiten huisvesten in de randstad. www.hetnieuwepaardenhouden.nl

Zo hard gaat het!

Elke dag krijgen we berichtjes en mails met nieuwe adressen van paardvriendelijke plekjes. Het zijn vooral kleinschalige pensions bij particulieren, maar juist door met z’n allen zoveel plekjes aan te bieden is er een serieus alternatief voor de grote traditionele pensionstallen met ophokplicht.

Het is duidelijk dat de verandering dit keer van onderaf komt en niet van bovenaf via de gebruikelijke instanties die nog steeds heel erg gericht zijn op de traditionele markt.

In een week tijd is dit het resultaat, dankzij ieders inspanning. Elk adresje is er één, het geheel is meer dan de som der delen! Één druppel kan een steen niet raken, maar een hele stroom druppels zal de steen doen slijten. De reacties waren overweldigend. Elke ochtend beginnen we met het openen van onze inbox en het verwerken van alle nieuw binnengekomen adressen.

Weet je een adres waar paarden 24/7 buiten gehouden kunnen worden? Mail ons dan jileeflang@gmail.com met het adres (desgewenst kan de prikker op een andere plek gezet worden zodat de exacte locatie niet getoond wordt) en de contactgegevens.

Iedereen die tot nu toe z’n steentje heeft bijgedragen in wat voor vorm dan ook (bericht delen, adres sturen etc), hartelijk dank!

Link naar de kaart: https://drive.google.com/open?id=1m7Lhpsaaf__6jasrE1jtndu7J66K3Bjb&usp=sharing